Ακούω συχνά ότι το κακό για τον τόπο μας άρχισε με τη Μεταπολίτευση, ότι χρεοκοπεί το μοντέλο της Μεταπολίτευσης. Αυτό είναι μισή αλήθεια. Η Μεταπολίτευση είναι το είδωλο του μετεμφυλιακού κράτους. Χονδρικά θα ‘λεγα πως η καρδιά της σημερινής κρίσης βρίσκεται στο Δεκέμβρη του 1944, οπότε κρίθηκε η τύχη όλων των αιτημάτων της Εθνικής Αντίστασης με πρώτη τη δημοκρατική αλλαγή. Την ίδια περίοδο, ακόμα και στη συντριμμένη υλικά και ηθικά Γερμανία, οι ευρωπαϊκοί λαοί άρχιζαν να βρίσκουν το δρόμο τους, αναπτύσσοντας ισόρροπα πολιτική και οικονομική ζωή. Στην Ελλάδα αντίθετα η δημοκρατία περιδέθηκε με τα φασκιά του αντικομμουνισμού και της ξένης κηδεμονίας. Όταν σε όλη την Ευρώπη πανηγύριζαν για το μεγάλο, νικηφόρο αντιφασιστικό αγώνα, εδώ η συμμετοχή στη μεγαλειώδη εποποιία της Εθνικής Αντίστασης αποτελούσε στίγμα. Αποτελούσε αιτία αποκλεισμού από το δημόσιο βίο όχι μόνον για τους αγωνιστές της μα και για τα παιδιά τους.
Τι περίμενε ο λαός για τη μετακατοχική περίοδο; Ο Σεφέρης (Μέρες Δ΄, σελ. 119) αναφέρεται στην προπολεμική πολιτική τάξη που στελέχωσε τις δοτές από τους Άγγλους «εξόριστες» κυβερνήσεις και γράφει: «Η μόνη παρηγοριά είναι ότι, σαν φτάσουμε στο τέλος της μεγάλης περιπέτειας, όλοι ετούτοι θα έχουν σαρωθεί από εκείνους που ζούνε το σημερινό δράμα της σκλαβιάς». Αυτή ήταν η προσδοκία του εξουθενωμένου από την κατοχή ελληνικού λαού.
Και τι συνέβη μετά τα τραγικά Δεκεμβριανά. Να τι αναφέρει ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας (Φωτιά και Τσεκούρι, σελ. 168) «Αν κανείς ήταν κάποτε μέλος του ΕΑΜ, έστω και αν δεν ήταν μέλος του Κομματος (σσ. του ΚΚΕ), ήταν αυτομάτως τουλάχιστον ύποπτος. Η συνεργασία με τον εχθρό, υπό την προϋπόθεση ότι δεν είχε γίνει σε υψηλά επίπεδα ή επί σκοπώ μεγάλων κερδών, εσυγχωρείτο εύκολα, και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν ακόμη και ανεκτή. Η ιεραρχία των αξιών είχε ανατραπεί…».
Παραπέμπω στους συγκεκριμένους συγγραφείς, καθώς τα παραπάνω δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι γράφτηκαν από παραταξιακή ιδιοτέλεια.
Ευθύνη για τα Δεκεμβριανά και την έκβαση των πραγμάτων έχουν και οι δύο πλευρές. Ανεξάρτητα από αυτό όμως, εκείνη η περίοδος άφησε βαθιά απωθημένα στον ψυχισμό του ελληνικού λαού, απωθημένα που με διάφορους τρόπους και ιδίως με την ιδιωτική λαφυραγώγηση του Κράτους ικανοποιήθηκαν στη Μεταπολίτευση, με τα αποτελέσματα που ζούμε.
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήδιαφωνώ εν μέρει. Οι χρυσές δεκαετίες του '50 και του '60 στην Πατρίδα μας, δεν μας αφήνουν περιθώρια παρά να παραδεχτούμε ότι η καρδιά της σημερινής κρίσης ΔΕΝ είναι πολιτική αλλά κοινωνική και οικονομική και βρίσκεται στην λαοπλάνα πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου στην δεκαετία του '80 (χωρίς να σημαίνει αυτό ότι και άλλοι 'εθνοπατέρες' άλλων κομμάτων και παρατάξεων δεν είναι συνυπεύθυνοι -μιλάω για την καρδιά)
ΑπάντησηΔιαγραφήΌταν δηλαδή 'δώσαμε' στον λαό λεφτά -μέσω δανεισμού- και του πουλήσαμε ένα ψευδές, επίπλαστο μοντελάκι ευημερίας , νεοπλουτισμού και ευμάρειας.