ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ

Καλοί μου φίλοι και ήδη αναγνώστες μου σας χαιρετώ. Το πάθος μου με το γράψιμο είναι λοιπόν ακατασίγαστο: εκτός του ότι γράφω διαρκώς το πρωί, αποφάσισα να γράφω λίγο ακόμα το βράδυ, ή σωστότερα κάποια βράδια. Τόσο λίγο, ώστε να προλαβαίνω να μοιράζομαι μαζί σας ορισμένες σκέψεις, τόσο σύντομα, ώστε να διαβάζετε αυτά που γράφω και στην ουσία σας απευθύνω μέχρι το τέλος.

Αποφάσισα έτσι κάθε κείμενο που αναρτώ να κυμαίνεται περί τις τριακόσιες λέξεις. Φυσικά αν υπάρχει ανάγκη θα επανέρχομαι με νεώτερη ανάρτηση για το ίδιο ζήτημα.

Συχνότατα θα αναφέρομαι σε θέματα ιστορικά, σπανιότερα θα αναφέρομαι σε ζητήματα της επικαιρότητας. Δυστυχώς, ένα από τα χαρακτηριστικά του λαού μας είναι ότι, ενώ έχει μεγάλη ιστορία, δεν έχει μνήμη. Συχνά παραξενεύομαι που οι συνάνθρωποί μας σε τούτο εδώ τον τόπο δεν έχουν αντλήσει διδάγματα ακόμα και από τη βιωμένο από τους ίδιους πρόσφατο παρελθόν. Εγώ όμως είμαι λάτρης της ιστορίας και αποφάσισα να επιγράφω τις αναρτήσεις με το ψευδώνυμο "Μνήμων".

Σκέφτηκα ωστόσο να ξεκινήσω με ένα παλιότερο κείμενό μου, για ένα προσφιλές πρόσωπό που δυστυχώς χάθηκε πρόωρα: τον Καθηγητή Βαγγέλη Βολουδάκη, στον οποίο πραγματοποίησα μέρος της δικηγορικής άσκησής μου. Ο Β. Βολουδάκης επέμενε άλλωστε ιδιαίτερα στην ιστορική ερμηνεία των κανόνων και των θεσμών. Το κείμενο αποτελεί απόδοση, συντετμημένη προς τήρηση του κανόνα των 300 λέξεων, κειμένου που είχε δημοσιευτεί στην «Καθημερινή» το 2008, δέκα χρόνια από το θάνατό του.