ΜΙΑ ΔΙΟΛΟΥ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΑΡΕΤΗ

Έχασα το ρυθμό των 300 λέξεων αλλά ήλθε η ώρα να τον επαναφέρω. Ίσως να παραξενευτείτε για τη σημερινή στροφή στη θεματολογία, μα επιτρέψτε μου μια παρέκβαση. Μέσα στην καταιγίδα, μέσα στις δυσκολίες, αρχίζω να βλέπω την αξία μιας ανθρώπινης αρετής, της αρετής των αρετών: της ισχυρής προσωπικότητας. Η προσωπικότητα δεν είναι μόνον θέμα γονιδιακό, θα έλεγα μάλιστα δεν είναι κυρίως θέμα γονιδιακό. Διαμορφώνεται μέσα στη μάχη, μέσα από τις αναταράξεις και μέσα από τις μικρές και μεγάλες συγκρούσεις αλλά και συμπράξεις που πρέπει να κάνουμε με καταστάσεις και ανθρώπους. Ο άνθρωπος χωρίς προσωπικότητα είναι δυστυχισμένος. Και είναι δυστυχισμένος όχι γιατί δεν περνάει καλά, αλλά γιατί όλη του η ζωή συναρτάται, εξαρτάται και επικολλάται σε ξένες ζωές, σε ξένες σκέψεις, διότι μετατρέπεται σε εξάρτημα, διότι αφήνει να τον μετατρέψουν σε εξάρτημα. Για το λόγο αυτό δεν καταλαβαίνει πάντα αυτό που του συμβαίνει.

Τι σημαίνει όμως έχω ισχυρή προσωπικότητα, ή απλά προσωπικότητα. Σημαίνει πολύ απλά βάζω στο κέντρο της ζωής μου το εαυτό μου, τις αξίες και τους στόχους μου. Προσέξτε και τα τρία αυτά μαζί, τίποτα ξεχωριστά. Αυτός που βάζει στο κέντρο μόνον τον εαυτό του χωρίς τις αξίες του είναι ένας αισχρός εγωιστής, αυτός που βάσει τον εαυτό του στο κέντρο χωρίς στόχους είναι ένας μαλθακός τεμπέλης ή μια ετερόφωτη ύπαρξη. Αυτός που βάζει στο κέντρο τις αξίες χωρίς τον εαυτό του ή χωρίς στόχους, είναι ένας θλιβερός πουριτανός. Αυτός που βάζει στο κέντρο τους στόχους του χωρίς τον εαυτό του, είναι ένας άψυχος αριβίστας ή ένας εργασιομανής κύμβαλο αλαλάζον. Τέλος, ο άνθρωπος με προσωπικότητα δημιουργεί – επωάζει - ανθρώπους με προσωπικότητα, θέλει να περιστοιχίζεται από ανθρώπους ολοκληρωμένους.

Δυστυχώς, οι άνθρωποι με προσωπικότητα ολοένα και σπανίζουν. Γιατί όσο και να φαίνεται περίεργο, το συνηθισμένο και το εύκολο είναι να μην έχει κάποιος το παραπάνω τρίπτυχο (εαυτός, αξίες, στόχοι) στο κέντρο του λογισμού του. Να αφήνεται στις ψευδαισθήσεις του και να δέχεται υποτακτικά τα ραπίσματα σκληρών ή εξίσου ανώριμων ανθρώπων. Όπως στην ιστορία έτσι και στη μικρο-ιστορία της ζωής, οι μεγάλες αλλαγές συμβαίνουν όταν ο άνθρωπος αποφασίζει και στέκεται στα πόδια του, λέει το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι.